Cape Otway Lighthouse, Historische vuurtoren in Great Otway National Park, Australië

De vuurtoren van Cape Otway is een witte cilindrische toren van natuursteen uit de groeve aan de Parker River, bij de westelijke uitgang van Straat Bass. De onderste schacht heeft drie kleine donkere vensters; bovenop staan een glazen lantaarn met een galerij met rode leuning en een witte koepel met windwijzer. Een recht betonpad met witte leuningen voert over een grasheuvel naar de toren.

De bouw van de stenen toren begon in 1846 met steen uit een groeve aan de Parker River, en het licht werd in 1848 voor het eerst ontstoken met een Fresnel-lens van de eerste orde. Hij werd in januari 1994 buiten dienst gesteld na het langst onafgebroken brandende licht op het Australische vasteland te zijn geweest. Een telegraafstation verbond Cape Otway in 1859 met Launceston, en in 1942 bouwden de Amerikanen een radarbunker op de kaap.

Het complex omvat een telegraafstation dat in 1859 werd toegevoegd, toen een onderzeese kabel Cape Otway met Launceston verbond en Tasmanië aan het vasteland koppelde. De eerste bewaker werd na drie maanden geschorst, zijn opvolger bleef 30 jaar; diens zoon George Ford reed in 1878 na de ondergang van de Loch Ard te paard naar Camperdown om hulp te halen. Een plaquette aan de voet van de toren herinnert aan Frederick Valentichs laatste radiocontact op 21 oktober 1978.

Toegang is via de Great Ocean Road met parkeerplaatsen en informatiecentra ter plaatse beschikbaar. Neem warme kleding mee omdat dit schiereiland winderig is en de oceaanomstandigheden gedurende het grootste deel van het jaar ruw kunnen zijn.

De voormalige woning van de bewaker is omgebouwd tot onderkomen voor wandelaars die de Great Ocean Walk ondernemen of het park enkele dagen te voet verkennen. Dit stelt gasten in staat om te slapen in dezelfde ruimtes waar vuurtorenbewakers generaties lang hebben geleefd en gewerkt.