Glockenspiel, Beiaard in de Neue Residenz aan de Residenzplatz, Salzburg, Oostenrijk

Het carillon is een muziekinstrument met 35 klokken die drie octaven bestrijken, gehuisvest in de toren van de Neue Residenz in het centrum van Salzburg. Een mechanisch systeem bestuurt het instrument en maakt het mogelijk dat de dagelijkse concerten automatisch worden uitgevoerd.

In 1695 kocht prins-aartsbisschop Johann Ernst von Thun 35 klokken die in 1688-1689 in Antwerpen waren gegoten; in stro verpakt bereikten ze Salzburg in 1696 per kar. De toren werd in 1701/02 verhoogd en verbreed om hun gewicht te dragen, en begin 1703 kreeg hofuurwerkmaker Jeremias Sauter eindelijk de opdracht voor het barokke werk. In 2008 werden de klokken en in het voorjaar van 2009 het aandrijfwerk gedemonteerd en in Wenen gerestaureerd voor ruim € 400.000; de historische mechanische aandrijving is weer bruikbaar.

De 35 klokken spelen melodieën als Papageno's „Das klinget so herrlich" uit De toverfluit en „Reich mir die Hand mein Leben" uit Don Giovanni, in de 19e eeuw voor het carillon bewerkt. Zestien stukken zijn van Johann Michael Haydn of worden aan hem toegeschreven; ook liederen als „Ännchen von Tharau" en „Stille Nacht" klinken.

Het klokkenspel hangt in de toren van de Neue Residenz aan de Residenzplatz in de oude binnenstad van Salzburg. De 35 klokken hangen in de acht boogopeningen van de bovenste verdieping, in rijen van twee en drie, en de houten opbouw dempt hun trillingen. De toren werd in 1701/1702 verhoogd en verbreed zodat hij het gewicht van de klokken kon dragen.

De grote houten speelton, waarop men kan staan, heeft een diameter van 2,5 m en is 1,5 m breed; het speelwerk weegt meer dan zes ton. Er staan ongeveer 50 muziekstukken op, zestien van Johann Michael Haydn of aan hem toegeschreven. De klokken hangen in de acht boogopeningen van de toren in rijen van twee en drie.