Saint Gall Church, Beschermde parochiekerk in Weer, Oostenrijk

De kerk van Sint-Gallen is een beschermd parochiegebouw in Weer met witte muren en een kenmerkende toren die zich afsteekt tegen het Tiroler berglandschap. De structuur vertoont typische bergarchitectuur en fungeert nog steeds als aanbiddingsplaats van de gemeenschap.

Een kerk in Weer wordt voor het eerst vermeld in 1265, toen ze als filiaal van de moederparochie Kolsass werd ingelijfd bij het klooster Fiecht. Opgravingen door Wilhelm Sydow legden in 1991 de fundamenten bloot van een zaalkerk uit de 8e eeuw, daarna een vroeg-romaanse westmuur, een romaanse bouw uit de 12e eeuw en een gotische nieuwbouw in de late 15e eeuw. Na een brand in 1553 legde abt Pirmin Seidl van Fiecht op 16 juli 1777 de eerste steen voor de barokke nieuwbouw; de Brixner prins-bisschop Joseph von Spaur wijdde die met zijn drie altaren op 5 juli 1781. In 1956 werd Weer een zelfstandige parochie.

De kerk is gewijd aan de heilige Gallus, een Ierse monnik; het hoogaltaar toont hem knielend voor de Madonna, geschilderd door Franz Anton Zeiller in 1779. Zeiller schilderde in 1779 ook de fresco's in de vlakke gewelven, waaronder de bouw van het klooster Sankt Gallen en de genezing van een bezetene door de heilige. In Weer bestaat sinds 1491 een kapelaansstichting, maar pas vanaf 1946 woonde er een vaste priester in het dorp.

De kerk staat aan de oostrand van Weer, omringd door een kerkhof, met twee roodmarmeren rondboogportalen uit 1778. Het portaal van de gotische toren bewaart een ijzeren deur van rond 1500, en aan de westwand van de toren hangt een levensgroot marmeren crucifix van Josef Miller. Het interieur werd in 1991 gerenoveerd.

Het marmeren crucifix aan de westmuur van de toren is van Josef Miller, gemaakt in het derde kwart van de 19e eeuw. In het torenportaal zit een gotische ijzeren deur van omstreeks 1500, en het tabernakel van het hoogaltaar is rococo.