Ossuary in Hallstatt, Kapel met ossuarium in Hallstatt, Oostenrijk

Het ossuarium in Hallstatt is een klein kapelachtig gebouw met meer dan 600 beschilderde schedels netjes in rijen gerangschikt. De resten komen van bewoners wier graven na ongeveer tien tot twintig jaar werden geleegd om ruimte te maken in de bergomgeven begraafplaats.

Het gebouw dateert uit de 12e eeuw en werd onderdeel van de kapel van Sint-Michaël, omdat de nauwe nederzetting tussen meer en berg weinig ruimte voor begraving liet. Vanaf het begin van de 18e eeuw werden schedels geschilderd en gemarkeerd met sterftedata, een gewoonte die vandaag de dag voortduurt.

De beschilderde schedels dragen met de hand geschreven namen en data, waaronder Wolfgang Pilz 1855, Magtalena Pilz 1881, Kath. Fischer geboren 1857 en Elisabeth Kogler 1882. Groene, zwarte, rode en gouden motieven — bladranken, kruisen en bloemtrossen — omlijsten elke naam. De schedels staan op eenvoudige houten planken tegen een ruwe, lichtgekleurde wand, en families vragen nog steeds om deze vorm van begraven.

Het ossuarium is een kleine overwelfde ruimte in de Michaelskapelle op de helling boven de katholieke parochiekerk; vanaf het dorp aan het meer gaat de klim te voet via steegjes met treden en kasseienpaden. De ruimte is krap, dus slechts enkele bezoekers lopen tegelijk langs de planken. Spreek zacht en raak de beenderen en de gebeeldhouwde plaat met het jaartal 1825 niet aan.

De meest recente schedel werd in 1983 toegevoegd van een vrouw die specifiek had gevraagd hier te worden geplaatst, en deze traditie stelt nog steeds levende Hallstatt-inwoners in staat om in hun testamenten om toelating te verzoeken. Na tien jaar in het ossuarium wordt elke schedel schoongemaakt en opnieuw geschilderd om zijn uiterlijk te vernieuwen.