Zinkwand, Top in de Schladminger Tauern, Oostenrijk

De Zinkwand is een 2.442 m hoge top op de hoofdkam van de Tauern in het westelijke deel van de Schladminger Tauern, op de grens tussen Stiermarken en Salzburg. De top vormt het midden van een noordwest-zuidoost lopende graat van de Vetternspitzen (2.524 m) naar de Graunock (2.477 m), geflankeerd door het Knappenkar in het westen, het Schnabelkar in het noordoosten en het Zinkenkarl in het zuidoosten. De hellingen bestaan uit migmatitische paragneizen en glimmerschiefers met roodbruin verweerde Branden.

Mijnbouw aan de Zinkwand is gedocumenteerd vanaf de 13e eeuw; de oudste sporen wijzen op Keltische en Romeinse activiteiten. Zilver, koper en lood werden tot in de 17e eeuw gewonnen, met een hoogtepunt in de 16e eeuw toen zo'n 1500 mijnwerkers in 250 groeven werkten. Na 1700 volgde kobalt, vanaf 1832 nikkel, toen Johann Rudolf von Gersdorff de stilgelegde mijnen nieuw leven inblies.

De naam Zinkwand komt niet van het metaal zink, dat hier nooit werd gewonnen, maar van de vorm van de berg, die aan een punt of tand doet denken; oude afbeeldingen noemen hem Zinkenkogel. De figuur van de mijnwerker siert nog steeds het wapen van de stad Schladming. Legenden verhalen dat de hoogmoed van de mijnwerkers werd gestraft met het opdrogen van de ertsvindplaatsen.

Het gebied is geschikt voor langere bergwandelingen en vereist goede fysieke conditie en bergervaring. Plan je bezoek in stabiel weer en neem passende uitrusting mee voor de omstandigheden op hoogte.

Een ondergrondse tunnel loopt door de berg, waardoor wandelaars door het berginnere kunnen gaan in plaats van over de top te klimmen. Deze verborgen route biedt een ongebruikelijk alternatief voor de standaard bergbeklimming.