Basilika Seckau, Parochiekerk en cultureel erfgoed in Seckau, Oostenrijk.

De Basilika Seckau is de abdij- en parochiekerk van Seckau in Stiermarken, gebouwd uit licht Seckauer zandsteen. De neoromaanse dubbeltorengevel, in 1891-1893 herbouwd, is 47,5 m hoog en draagt een pauselijke tiara en een keizerskroon. Binnen leidt een drieschepig schip met grijze stenen zuilen en spitsbogen naar het hoogaltaar, waarboven een romaanse houten kruisigingsgroep aan ijzeren kettingen hangt.

Proost Wernher von Galler begon in 1143 met een driebeukige basiliek, die bisschop Hartmann van Brixen op 16 september 1164 wijdde. In 1218 werd Seckau suffragaanbisdom van Salzburg en bleef de kerk kathedraal tot de zetel in 1782 naar Graz verhuisde. De noordtoren stortte in op 26 mei 1886; beide torens en de westgevel werden in 1891-1893 herbouwd naar plannen van Pirmin Camani onder Friedrich von Schmidt. In 1930 werd ze verheven tot basilica minor.

De kerk heet nog steeds de „dom in de bergen”, uit de tijd dat Seckau van 1218 tot 1782 bisschopszetel was. De Genadekapel bewaart het genadebeeld van Seckau, een reliëf van jadeachtige steen van omstreeks 1200 dat volgens de legende door Adalram von Waldeck in een boom werd gevonden; vermoedelijk is het albast uit een Venetiaans atelier naar het Byzantijnse voorbeeld van de Nikopoia. Herbert Boeckl schilderde tussen 1952 en 1960 zijn Seckauer Apokalypse in de Engelkapelle.

Een bezoek vereist respectvol gedrag in een religieuze ruimte en stevige schoenen worden aanbevolen voor het verkennen van het interieur. Sommige gebieden kunnen alleen op bepaalde tijden toegankelijk zijn, dus vooraf informeren naar openingstijden is nuttig.

Het Seckauer Gnadenbild in de Gnadenkapelle is het oudste genadebeeld van Oostenrijk: een reliëf van jadeachtige steen van omstreeks 1200. Volgens de legende vond stichter Adalram von Waldeck het in een boom en bouwde daar de kerk; vermoedelijk is het een albasten werk uit een Venetiaans atelier naar het Byzantijnse voorbeeld van de Nikopoia.