Schwarzmilzferner, Gletsjer in Tirol, Oostenrijk

De Schwarzmilzferner is een kleine gletsjer in de Allgäuer Alpen, ten zuiden van de Mädelegabel en ten oosten van de Hochfrottspitze op Tirools grondgebied net over de Duits-Oostenrijkse grens. De gemiddelde hoogte van 2450 m is laag voor een Alpengletsjer. Vandaag is het een hol gewelfd firnoppervlak zonder spleten of andere tekenen van beweging; smeltwater sijpelt in de rotskloven van de Hauptdolomit, omdat er geen afvoer zichtbaar is. In 1985 besloeg de oppervlakte ongeveer 9 ha.

De Schwarzmilzferner staat voor het eerst in de Atlas Tyrolensis van Peter Anich en Blasius Hueber uit 1774, daarna op een kaart van de Duits-Oostenrijkse grenscommissie rond 1855. Rond 1870 volgde een opmeting op schaal 1:25.000 door het k.u.k. Militärgeographisches Institut, in 1887 herhaald. Roland Mader berekende later een gemiddelde daling van het oppervlak van 31 m tussen 1903 en 1965 en een stijging van ongeveer 11 m tot 1985.

De gletsjer blijft de laatste ijsmassa in de Allgäuer Alpen en vertegenwoordigt een natuurlijk monument van milieuveranderingen in Tirol.

Het gebied is beter geschikt voor ervaren bergbeklimmers en onderzoekers die vertrouwd zijn met hoogtealpenlandschappen. De extreme hoogte en instabiele ijsomstandigheden vereisen passende uitrusting en plaatselijke geleiding.

Het voortbestaan van de gletsjer berust op een ongewoon hoge accumulatie, ongeveer 500 mm meer dan de neerslag op vergelijkbare hoogten. Die komt door het regionale neerslagmaximum aan de noordrand van de Alpen tussen Oberstdorf en Schröcken, door de lijpositie achter de Hochfrottspitze, die de afzetting van windverplaatste sneeuw bevordert, en door lawinesneeuw van de flanken van de Hochfrottspitze en de Mädelegabel, die volgens Schug hoogstens 25% van de accumulatie kan leveren.