Schlatenkees glacier, Alpine gletsjer in Matrei in Osttirol en Prägraten am Großvenediger, Oostenrijk.

De Schlatenkees is een gletsjer in de Venedigergroep, ten oosten van de Großvenediger, op het grondgebied van Matrei in Osttirol en Prägraten am Großvenediger. Het vlakke voedingsgebied, de Obere Keesboden, wordt omringd door de Großvenediger (3.667 m), de Rainerhorn (3.559 m) en de Schwarze Wand (3.511 m); via een ijsval stroomt het ijs naar de Untere Keesboden op ongeveer 2.300 m. Het tonguiteinde ligt op 2.100 m boven een steile trap. De gletsjerweg Innergschlöß reikt niet meer tot het ijs, dat alleen van veraf te zien is.

De gletsjer bereikte zijn grootste uitbreiding rond 1850, toen zijn tong zich diep in de Gschlöss-vallei uitstrekte. Sindsdien trekt hij voortdurend terug, wat het veranderende klimaat in de Alpen weerspiegelt.

De naam Kees, gebruikt voor deze en naburige gletsjers, komt van een oud Tirools woord voor gletsjerijs. Sinds 1978 loopt de Gletscherweg Innergschlöß door terrein dat rond 1850 nog door ijs bedekt was; vandaag stopt het pad vóór de gletsjer, die alleen op afstand te zien is.

De wandeling naar het gletscheroppervlak is een halfdaagse bergtocht vanuit de vallei die stevige wandelschoenen en redelijke fitheid vereist. Het is raadzaam vroeg in de ochtend te vertrekken voor betere omstandigheden en meer tijd voordat het weer verandert.

Het gletsjerpad Innergschlöß, in 1978 aangelegd op grond die toen nog onder ijs lag, reikt niet meer tot het ijs, dat alleen van veraf te zien is. In 2025 was de Untere Keesboden grotendeels ijsvrij, met een meer waar de gletsjer lag.