Großvenediger, Alpine top in Hohe Tauern gebergte, Oostenrijk

De Großvenediger is met 3.657 m de hoogste top van de Venediger-groep in de Hohe Tauern, op de grens van Oost-Tirol en Salzburg. Hij ligt direct op de hoofdkam van de Alpen en is aan alle zijden sterk vergletsjerd, waarbij Schlatenkees en Obersulzbachkees door vier duidelijke graden zijn gescheiden. De foto toont de brede sneeuwkoepel die naar de top toe smaller wordt, met parallelle geulen waar donker gesteente doorheen komt en een rotswand voor de lagere flank.

De eerste beklimming op 3 september 1841 stond onder leiding van Josef Schwab, bekend als Hausstetter Sepp, niet van een bosbeambte. De groep van 40 man, onder wie Ignaz von Kürsinger en de 70-jarige Paul Rohregger, vertrok uit Neukirchen am Großvenediger en bereikte de top via het Obersulzbachtal en de Stierlahnerwand; 24 of 26 man bereikten de top. Een eerdere poging in 1828 met aartshertog Johan mislukte door een lawine.

De naam Großvenediger duikt voor het eerst op in een grensprotocol uit 1797; tot dan heette de berg Stützerkopf. Hij komt waarschijnlijk van Venetiaanse kooplieden die de passen overstaken, niet van het 200 km verderop gelegen Venetië, dat vanaf de top niet zichtbaar is. Ignaz von Kürsinger, deelnemer aan de geslaagde beklimming van 1841, bedacht de benaming 'weltalte Majestät' (wereldoude majesteit).

De oostroute start bij het Matreier Tauernhaus, via Innergschlöß en de Neue Prager Hütte (2796 m): ongeveer 8 uur en 2200 hoogtemeters, afdaling in 4 uur zonder pauzes. De zuidroute vanaf het Defreggerhaus is het drukst bezocht en geldt als het makkelijkst. Alle routes gaan over gletsjers met spleten: touw en vroeg vertrek.

De naam verwijst niet naar Venetië zoals lokale folklore suggeert, omdat de stad vanuit de top niet zichtbaar is ondanks eeuwen van aannames. Dit misverstand is onderdeel geworden van het blijvende cultuurverhaal van de berg.