Kulm, Bergtop in Stubenberg, Oostenrijk

De Kulm is een bergpiek in de Randgebirge-formatie, gelegen tussen Stubenberg en Puch bei Weiz. Het terrein wordt gekenmerkt door dichte bossen met open weiden en rotsformaties verspreid over de hellingen.

De bewoning van de Kulm gaat terug tot de kopertijd, aangetoond in 1977 door aardewerkvondsten van opgraver Diether Kramer van het Joanneum in Graz. In de late bronstijd (900-700 v.Chr.) werd het plateau op de top versterkt met een aarden wal en terrassen voor 300 bewoners. Een fibula van rond 400 v.Chr. is een van de oudste bewijzen van Keltische aanwezigheid in Stiermarken, en in de 1e eeuw v.Chr. stond op de top een Keltisch oppidum met een schaalmuur en grote poort.

Het openluchtmuseum Kulm-Keltendorf, ingericht na de opgravingen die in 1977 begonnen en in 1999 lager op de helling werd herbouwd, toont tien gereconstrueerde huizen van een Keltische nederzetting. Historicus Titus Lantos leidt de presentatie van de leef- en woonwijze van de Kelten op de top. De naam Kulm, in 1396 vermeld als Chulm, kan van het Oerslavische *chlm of het Latijnse culmen komen en verwijst naar de kegelvormige berg.

De routes volgen bospaden en onverharde wegen met variabele moeilijkheidsgraden afhankelijk van het gekozen pad. Wandelen is het aangenaamst tijdens warmere maanden wanneer de paden droog zijn en goed onderhouden.

De grens tussen de districten Weiz en Hartberg-Fürstenfeld loopt precies over de top, zodat een bezoeker in twee districten tegelijk kan staan. Het Oostenrijkse leger gebruikt de Kulm bovendien als een van zes locaties voor mobiele radar van het Goldhaube-systeem; bij inzet wordt het antenneterrein afgesloten, maar de top blijft bereikbaar.