Jewish cemetery in Währing, Joodse begraafplaats uit 1784 in Döbling, Oostenrijk.

De Joodse begraafplaats in Währing is een ommuurd terrein van twee hectare in het 19e district van Wenen, Döbling, met de ingang aan de Schrottenbachgasse 3. Er staan rechtopstaande grafstenen van licht- en donkergrijze steen, meestal rechthoekige platen met een ronde of vlakke bovenkant, tussen klimop en lage planten; de hoogste, links van het midden, is donker en sterk verweerd. Op de achtergrond is een gebouw zichtbaar.

Nadat de gezondheidsverordening van Jozef II de begraafplaatsen binnen Wenen had gesloten, kocht de Joodse gemeenschap in 1784 een terrein van twee hectare naast het nieuwe Allgemeiner Währinger Friedhof en opende nog datzelfde jaar de ommuurde begraafplaats. Ze werd drie keer uitgebreid en telde ongeveer 8.000 tot 9.000 graven voordat in 1879 het Joodse deel van de Zentralfriedhof gereed kwam; de laatste gedocumenteerde bijzetting in een familiegraf vond plaats in 1911. Tijdens het naziregime werden meer dan 2.000 graven verwoest door graafwerk voor een nooit voltooide bunker, en in 1942 moest de gemeenschap het terrein gedwongen aan de stad Wenen verkopen. Na 1945 kreeg ze het terug, maar het verwoeste deel ging naar de stad, die er in de jaren zestig het woonblok Arthur-Schnitzler-Hof bouwde.

De grafstenen dragen inscripties in het Hebreeuws en meestal ook in het Duits, anders dan op de begraafplaats in de Roßau, waar alleen Hebreeuws werd gebruikt. Rond 1900 werd in het midden van het niet meer gebruikte terrein een lindenlaan geplant; volgens de traditionele opvatting heffen die bomen bij de priestergraven de scheiding tussen die graven en de omliggende op, een teken van de liberale houding van de Weense joodse gemeente in die tijd.

De begraafplaats is gesloten voor bezoekers omdat de grafstenen en de begroeiing een veiligheidsrisico vormen en aansprakelijkheidskwesties onopgelost zijn. De ingang ligt aan de Schrottenbachgasse 3 in het 19e district Döbling, niet in Währing. Sinds 2006 debatteren politici en deskundigen over een restauratie.

De lindenlaan die rond 1900 midden op het ongebruikte terrein werd aangeplant, was een bewust liberaal gebaar: volgens de traditie heffen lindebomen bij de priestergraven de scheiding tussen die graven en de overige op.