Lauriacum, Oude Romeinse militaire nederzetting in Enns, Oostenrijk.

Lauriacum was een legioenvesting en burgernederzetting aan de Donau-limes in Noricum, in het huidige Ennser stadsdeel Lorch. De Legio II Italica bouwde het kamp rond 200 n.Chr. na het verlaten van Albing. Een plattegrond toont een grote rechthoekige kern met dikke muren, rijen gearceerde barakken in het zuiden en oosten, en de Westbahn die rechtsboven het plan doorkruist.

Rond 200 na Christus bouwde de legio II Italica een legioenskamp in Lauriacum nadat de oudere locatie in Albin was verlaten; troepen bezetten het waarschijnlijk van de 3e tot de 5e eeuw. De omliggende burgerlijke nederzetting werd in het begin van de 3e eeuw een municipium en in de 5e eeuw de enige historisch bevestigde bisschopszetel van noordelijk Noricum. In de late oudheid huisvestte Lauriacum een patrouillebootvloot en een staatschilderfabriek, en Severinus van Noricum gebruikte het als verzamelpunt bij de evacuatie van de Romeinse bevolking.

De nederzetting werd in 212 na Christus een municipium en ontwikkelde zich tot een belangrijk centrum voor militair bestuur en christelijke eredienst, met archeologisch bewijs van vroege kerkstructuren uit de vierde en vijfde eeuw, waaronder overblijfselen bewaard onder de Basiliek van Sint-Laurentius.

De archeologische site bevindt zich langs Lorcher Straße en Westbahnstraße in Enns, met uitgebreide artefacten en opgravingsvondsten tentoongesteld in het Lauriacum Museum, dat in 1988 de Oostenrijkse Museumprijs ontving en educatieve programma's, rondleidingen en voor rolstoelen toegankelijke voorzieningen biedt voor alle bezoekers.

De plattegrond van het kamp bestaat als getekende omtrek: een grote holle rechthoek omrand door dikke donkere balken, met rijen gearceerde kazernes in het zuiden en oosten. Blokken dragen de letters A., K., C., b., c. en de nummers XV tot XVIII, en de schaal onderaan loopt tot 300 m.