Zirbitzkogel, Bergtop en berg in Stiermarken, Oostenrijk

Zirbitzkogel is een bergpiek die het hoogste punt van de Seetal Alpen in Stiermarken vormt. De rotsachtige structuur toont lagen van leisteen, gneisen en graniet die zichtbaar zijn op de steile hellingen en in het ruwe topgebied.

De naam komt niet, zoals vaak wordt aangenomen, van de hier groeiende zirben (alpenden), maar van het Kroatische čьrvenica, „rode streek”, een verwijzing naar de roestbladige alpenroos (Rhododendron ferrugineum) die hier veel voorkomt. Plaatselijk heet deze plant Almrausch. De top bestaat uit kristallijn gesteente, vooral leisteen, gneis en graniet, gevormd door ijstijdgletsjers en latere hellingbewegingen.

De naam Zirbitzkogel komt niet van de hier groeiende zirben (Zwitserse dennen), zoals vaak wordt gedacht, maar van een Slavische wortel die "rode streek" betekent, verwijzend naar de roestbladige alpenroos (Rhododendron ferrugineum) die de hellingen kleurt; plaatselijk heet deze plant Almrausch. Sinds 2006 is het gebied een Europees beschermd Natura 2000-gebied. Elke zomer loopt de Zirbitzkogel-bergloop van Sankt Anna am Lavantegg via de Waldheimhütte naar het Zirbitzkogel-Schutzhaus: 11,2 km en 1106 hoogtemeters.

Dit gebied is het best te voet te bezoeken tijdens de droge maanden van juni tot september, wanneer paden sneeuwvrij zijn. Stevig schoeisel en waterdichte kleding zijn essentieel, omdat de omstandigheden op hoogte snel kunnen veranderen.

De Winterleitenseen liggen in een zeer bronrijk gebied ten noordoosten van de top, midden in het militaire oefenterrein Seetaler Alpe, niet op de top. Het topgebied was tot 1995 een geregelde broedplaats van de morinelplevier; daarna zijn geen broedsels meer vastgesteld. Vlinderonderzoekers komen voor de endemische nachtvlinder Elophos zirbitzensis.