Schloss Eckartsau, Keizerlijk jachtslot in Eckartsau, Oostenrijk.

Kasteel Eckartsau is een gebouw van twee verdiepingen met een lichtgele gevel en een donkerbruin dak, symmetrisch geschikt rond een verhoogd middendeel met een driehoekig fronton, beeldhouwwerk en een cartouche. Drie hoge boogvensters staan boven de gewelfde hoofdingang met klein balkon; rechthoekige vensters met donkere tralies lopen over beide vleugels en dakkapellen doorbreken het dak. Joseph Emanuel Fischer von Erlach verbouwde het na 1720 van middeleeuws waterkasteel tot jachtslot.

Het oorspronkelijke vierzijdige waterkasteel van de familie Eckartsau is in 1175 gedocumenteerd. In 1720 liet graaf Franz Ferdinand Kinsky het door Joseph Emanuel Fischer von Erlach verbouwen tot barok jachtslot, en keizer Frans I Stefan kocht het in 1760. Na verval liet aartshertog Franz Ferdinand het in 1896-1897 restaureren. Vanaf november 1918 woonde Karel I met Zita hier tot hun vertrek naar Zwitserland op 23 maart 1919.

Het museum toont interieurs van rond 1900 en aandenkens aan Karel I en keizerin Zita, die in de nacht van 11 op 12 november 1918 met hun kinderen, onder wie de zesjarige Otto, uit Schönbrunn hierheen kwamen. Het kleine hof telde ongeveer 100 personen. Op 23 maart 1919 woonden de keizerlijke echtgenoten in de slotkapel een laatste mis bij, waar de volkshymne voor het laatst werd gezongen, alvorens naar station Kopfstetten te vertrekken.

Het kasteel kan alleen via rondleidingen worden bezocht, die volgens een beperkt schema het hele jaar door plaatsvinden. Controleer de openingstijden voordat je gaat en kleed je passend, want sommige binnenruimtes kunnen koel zijn.

In 1912 liet aartshertog Franz Ferdinand de trap van witte steen van het voormalige tuinpaleis Harrach in Wenen-Landstraße afbreken en de onderdelen naar Eckartsau brengen; de steen kwam uit de harde groeven van Kaisersteinbruch. In het najaar van 2024 diende het slot bovendien als decor voor een documentaire over Alfred Nobel en Bertha von Suttner.