Großglockner, Bergpiek in het Hohe Tauern gebergte, Oostenrijk

De Grossglockner is een piramidevormige rotstop van de Glocknergroep in de Hohe Tauern, op de grens van Karinthië en Oost-Tirol, die 3.798 meter bereikt en daarmee het hoogste punt van Oostenrijk is. Samen met de zuidoostelijk gelegen Kleinglockner (3.770 m) vormt hij een dubbele top, gescheiden door de Obere Glocknerscharte, met 3.756 m de hoogste scharte van Oostenrijk. De top bestaat uit hard, groenachtig prasinit, een metamorf geworden basalt van de voormalige oceaanbodem.

Op 28 juli 1800 bereikten vier klimbers uit de omliggende valleiën de top, onder leiding van Graaf Franz Xaver van Salm. Deze beklimming opende de weg voor veel meer pogingen, waarvan de meeste later van de westkant naderden.

De naam Glockner is voor het eerst gedocumenteerd als Glocknerer op een kaart uit 1561 van de Weense cartograaf Wolfgang Lazius; de geleerde Belsazar Hacquet leidde hem af van het Duitse Glocke ("bel"), maar mogelijk komt hij ook van het Alpenslavische Klek ("berg"), bewaard in de Sloveense naam Veliki Klek. Het voorvoegsel Gross- verschijnt pas na de expeditie van 1799.

De gebruikelijke routes beginnen in Kals am Großglockner (1.324 m) in Oost-Tirol, ongeveer 8 km van de top, of in Heiligenblut (1.291 m) in Karinthië, zo'n 12 km verderop. Het bovenste deel loopt over het Glocknerleitl, een gletsjer die tot net onder de top reikt, en de Obere Glocknerscharte, met 3.756 m de hoogste col van Oostenrijk. Op de gletsjer gaat men gezekerd en men rekent op een lange aanloop.

De Pasterzegletsjer ligt op de oostelijke helling en strekt zich ongeveer 8 kilometer in de lengte uit, met secties die bijna 5 kilometer breed zijn. Dit ijsveld kan van verschillende uitkijkpunten worden gezien zonder de berg zelf te beklimmen.