Skálafjørður, Fjord op Eysturoy, Faeröer

De Skálafjørður is de langste fjord van de Faeröer: hij loopt 14,5 km over Eysturoy van het dorp Skálafjørður tot waar hij tussen Raktangi en Toftir samenvloeit met de Tangafjørður. Hij is 1,0–1,3 km breed, versmalt tot 650 m bij de ingang tussen Strendur en Saltnes en reikt tot ongeveer −70 m bij Runavík en Søldarfjørður.

Tijdens de Britse bezetting van de Faeröer in de Tweede Wereldoorlog diende de fjord als natuurlijke marinehaven. Zware scheepskanonnen bewaakten de ingang bij Nes, een luchtafweerbatterij verdedigde tegen Duitse luchtaanvallen en een stalen onderwaternet kon de monding tegen onderzeeboten afsluiten. Vier door de Britten gebouwde olietanks staan nog bij het bosje Viðarlundin í Søldarfirði in Søldarfjørður.

De naam Skála komt van het Faeröerse skáli, dat 'hal', 'vergaderhal' of 'afgelegen hut' betekent. Het zuidelijke deel bij Runavík heet in het Deens Kongshavn, de Koningshaven, vanwege de beschutte ankerplaats. Sinds 2017 is het strand van het dorp Skálafjørður, tot 2019 Skálabotnur geheten, de enige officieel erkende grindbaai voor de walvisjacht.

Langs beide oevers lopen nationale wegen die de dorpen verbinden; de in december 2020 geopende Eysturoyartunnilin verbindt Runavík en Strendur met Tórshavn en bekort de rit van 55 naar 17 km. De drie ingangen komen samen in een onderwaterrotonde op 72,6 m onder zeeniveau. Tussen Runavík en Strendur gaat de weg door de tunnel van 26 naar 5,2 km. Tot 2003 voer een veerboot naar Tórshavn, Toftir en Strendur.

De Eysturoyartunnilin, geopend in december 2020, loopt onder de fjord door en reikt tot 72,6 meter onder zeeniveau, waar een onderwaterrotonde ligt. Hij verkortte de wegafstand tussen Runavík en Strendur van 26 naar 5,2 kilometer, en tussen beide plaatsen en Tórshavn van 55 naar 17 kilometer.