Zoutmeer van Larnaca, Ramsar wetlandgebied bij Larnaca, Cyprus

Het zoutmeer van Larnaca is een netwerk van vier zoutmeren ten westen van de stad, waarvan drie met elkaar in verbinding staan: Aliki is het grootst, daarna Orphani, Soros en Spiro, samen 2,2 km². In de winter staan de ondiepe kommen vol grijsbruin water, in de zomer verdampt het tot een zoutkorst en grijs stof. Aan de oever ligt de Hala Sultan Tekke.

Boringen en C14-dateringen wijzen op een lagune die hier minstens vanaf 9000 v.Chr. bestond. In de bronstijd ontstond dankzij de beschutte zeetoegang in het noordwesten van het meer de haven Dromolaxia-Vyzakia, vermoedelijk via twee natuurlijke kanalen met open zee verbonden. Sedimentafzetting sneed de lagune later van de zee af en vormde het meer; zoutwinning is sindsdien aangetoond en eindigde in 1986.

Aan de westoever staat Hala Sultan Tekke, een moskee en heiligdom van de Ottomaanse islam met het graf van Umm Haram, in de bronnen de min van Mohammed genoemd. Het meer heet in het Grieks Alyki Larnakas en in het Turks Larnaka Tuz Gölü. Een plaatselijke legende verklaart het zoute water via Sint Lazarus: een oude vrouw weigerde hem eten en drinken omdat haar wijnstokken verdord waren, waarop hij zei dat ze dor zouden blijven en alles voorgoed een zoutmeer zou worden.

De meren liggen tussen Larnaca en Larnaca International Airport, met de B4 langs de oostkant. In de winter staan de bassins vol water; in de zomer verdampt het en blijft een zoutkorst en grijs stof achter. De oever is halofytisch struikgewas: gesloten schoenen en water meenemen.

Het zout van het meer was ooit een belangrijke export van Cyprus; het werd met ezels verzameld en aan de oever tot grote piramidevormige hopen gestapeld. Door stijgende loonkosten liep de winning terug en stopte in 1986, waarna het eiland zijn zout grotendeels ging invoeren.