Camp Warner, Militaire buitenpost in oostelijk Oregon, Verenigde Staten.

Camp Warner was een buitenpost van het Amerikaanse leger op twee locaties ongeveer 35 mijl uit elkaar bij de Warner Lakes. Old Camp Warner, in 1866 gebouwd op de oostelijke helling van Hart Mountain, werd na één winter verlaten. Fort Warner, in 1867 ten westen van de meren gebouwd, had houten kazernes voor 280 soldaten, officiersverblijven, een hospitaal, bakkerij en houtzagerij. Van beide is niets meer over.

Het Amerikaanse leger vestigde Camp Warner in 1866 als beschermende post tijdens de periode van westelijke expansie en gewapende conflicten met inheemse stammen. De post werd na minder dan twee decennia verlaten toen de militaire prioriteiten verschoven.

De naam Camp Warner eert kapitein William H. Warner, een topografisch ingenieur die in 1849 door indianen werd gedood. Soldaten noemden de tweede locatie Fort Warner om deze te onderscheiden van Old Camp Warner, hoewel het leger het nooit officieel als fort aanmerkte. Militaire echtgenotes, onder wie mevrouw Crook, woonden vanaf 1867 in Fort Warner, en de post diende als bevoorradingsdepot tijdens de Snake-oorlog.

De plek ligt op hoge hoogte in een gebied met ruw weer en vereist stevig schoeisel en passende kleding voor elk seizoen. Bezoekers moeten zich voorbereiden op beperkte faciliteiten en veel water en voorraad meenemen, omdat de locatie vrij afgelegen blijft.

De Stone Bridge waarmee het leger in 1867 de wetlands van de Warner Lakes overstak, was geen brug maar een kwart mijl lange dijk van basaltblokken die van de Hart Mountain werden gehaald en tussen Hart Lake en Crump Lake in het moeras werden gestort. Veertig mannen onder kapitein James Henton bouwden hem van 16 mei tot 24 juli 1867.