Winchester Mountain Lookout, Branduitkijktoren in Whatcom County, Verenigde Staten

De Winchester Mountain Lookout is een branduitkijktoren op 1.981 meter hoogte in de North Cascades, binnen de Mount Baker Wilderness. De L-4 cabine uit 1935 meet 4,3 bij 4,3 meter en heeft ramen aan alle vier zijden. Hij kijkt uit over de noordtak van de Nooksack River en de westtak van Silesia Creek, met uitzicht op Mount Baker, Mount Shuksan, Mount Larrabee en de Northern Picket Range.

De Winchester Mountain werd begin twintigste eeuw vernoemd door prospector Jack Post, naar het geweer dat hij bij zich droeg. De L-4 brandwacht werd in 1935 gebouwd en bleef bezet tot 1966. Toen sloop dreigde, redde een akkoord tussen Gary Haufles Mount Baker Club en de Forest Service het bouwwerk in 1982: de dienst leverde de materialen, de club alle arbeid. Sinds 14 juli 1987 staat het in het National Register of Historic Places.

De Winchester Mountain werd begin twintigste eeuw door prospector Jack Post vernoemd naar het geweer dat hij bij zich droeg. Vrijwilligers van de Mount Baker Club onderhouden de uitkijkpost met twee werkploegen per jaar; in 1982 leverde de Forest Service het materiaal voor de restauratie en de club alle arbeid. Bezoekers komen er voor een dagbezoek of overnachting, op volgorde van aankomst, met twee britsen binnen.

De uitkijkpost is bereikbaar via trail #685, die tussen de twee Twin Lakes begint: 3,4 km enkele reis met 400 m hoogteverschil, door de Forest Service als „moeilijker" beoordeeld. De laatste 2 mijl van de Twin Lakes Road zijn onverhard en vragen een 4x4 met hoge bodemvrijheid; uitspoeling kan 2 mijl toevoegen. Sneeuw maakt de post van begin oktober tot midden zomer onbereikbaar, en steile sneeuwvelden vragen vaak tot juli om een ijsbijl. Groepen van maximaal 12 personen, geen toiletten, water moet worden gekookt.

De naam van de uitkijktoren komt van prospector Jack Post, die de berg begin 1900 noemde naar het geweer dat hij bij zich droeg. De L-4-cabine stond op de slooplijst tot de Mount Baker Club onder Gary Haufle in 1982 een deal sloot met de Forest Service: de dienst leverde de materialen, de club alle arbeid. Vrijwilligers houden nog steeds twee werkbeurten per jaar.