Second Narrows Bridge, Spoorbrug in North Vancouver, Canada

De Second Narrows Rail Bridge is een donkergroen geschilderde stalen vakwerk-spoorbrug over de Burrard Inlet die Vancouver met de noordoever verbindt. De beweegbare overspanning van 150 meter, de langste van Canada, ligt tussen twee torens met X-verband en verticale geleiderails; de rechtertoren draagt bovenop een rechthoekig machinehuis met kleine ramen. Kabels en tegengewichten tillen de overspanning, die meestal omhoog staat en alleen voor treinen zakt. Het zuideinde gaat de Thornton-tunnel in.

De eerste brug opende in 1925, met één spoor, rijstroken aan weerszijden en een voetpad. Op 13 september 1930 ramde het vrachtschip Pacific Gatherer de brug en stortte het middendeel in; faillissement en rechtszaken vertraagden de herstelling tot de provincie de brug in 1933 kocht. Een hefdeel verving de basculebrug en in 1934 ging ze weer open. In 1969 werd pal oostelijk een nieuwe hefbrug gebouwd, en de constructie van 1925 werd in 1970 gesloopt.

De naam verwijst naar de tweede vernauwing van de Burrard Inlet, niet naar een tweede brug; de First Narrows ligt westelijk bij Stanley Park. Het hefdeel blijft omhoog staan behalve wanneer een trein oversteekt, zodat schepen eronderdoor varen terwijl de brugwachter kabels en tegengewichten bedient. Het zuideinde sluit direct aan op de Thorntontunnel naar het Canadese spoorwegnet.

De structuur is alleen toegankelijk voor spoorverkeer en wordt beheerd door Canadian National Railway. Het beste uitzicht voor bezoekers is van de nabijgelegen North Shore of van het water op afstand.

Het is een van de weinige verticaal liftende spoorwegbruggen in Noord-Amerika en vereist ingewikkelde coördinatie met scheepsverkeer. Het ophijsontwerp stelt zowel treinen als grote vaartuigen in staat dezelfde waterweg te gebruiken.