Angel Island Immigration Station, Immigratieverwerkingscentrum in de San Francisco Bay, Verenigde Staten.

Het Angel Island Immigration Station is een twee verdiepingen tellend gebouw op een grashelling, met een geelbruine onderverdieping, een witte bovenverdieping, gelijkmatig verdeelde rechthoekige ramen en een donker shingeldak met kleine witte schoorstenen. Rechts sluit een overdekte ingang met trap en een hellingbaan met witte leuning aan. Binnen heeft een lange slaapzaal donkere houten wanden en plafond, een betonnen vloer en twee rijen smalle metalen stapelbedden met draadgaasbodems die tegenover elkaar liggen langs een middenpad.

Het station opende op 21 januari 1910, nadat in 1905 de bouw begon op grond die door het Ministerie van Oorlog was overgedragen. Het verwerkte immigranten uit 84 landen, met Chinezen en daarna Japanners als grootste groepen. Het administratiegebouw brandde in augustus 1940 af en het station sloot; de Chinese Exclusion Act werd in 1943 ingetrokken.

De Chinese immigranten kerfden meer dan 200 gedichten in de houten wanden van hun slaapzalen en lieten verzen achter over heimwee, angst en hoop. Deze inscripties blijven vandaag zichtbaar en vormen een zeldzame directe stem van de mensen die hier maanden of jaren wachtten op een antwoord.

De faciliteit is tegenwoordig een museum gelegen op een eiland bereikbaar per veerboot. De rondleiding leidt door de slaapzalen, het ziekenhuis en de administratieve kamers en toont het proces dat mensen doorliepen.

Europese reizigers ondergingen inspecties aan boord van hun schip en mochten meestal onmiddellijk vertrekken, terwijl Aziatische immigranten naar het eiland werden gebracht. Sommige mensen bleven hier weken of maanden totdat hun papieren werden beoordeeld.