West Point Rice Mill, Historische rijstmolen in Charleston, Verenigde Staten

De West Point Rice Mill is een bakstenen gebouw van drie en een halve verdieping in Vlaams verband, 142 voet (43 m) lang en 42 voet (13 m) breed, met een zadeldak. De westgevel heeft elf traveeën, waarvan de middelste drie licht vooruitspringen, omlijst door bepleisterde Dorische pilasters in een palladiaanse opzet. Twee bouwlagen tellende vleugels van 36 voet (11 m) bij 26 voet (8 m) strekken zich uit vanaf de buitenste traveeën van de oostgevel.

Jonathan Lucas III bouwde in 1840 een stoomrijstmolen aan de Ashley River; die brandde af op 20 november 1860. De vervangende molen, ondanks de blokkade van de Unie meteen begonnen, was eind 1863 volledig operationeel. In 1890 maalden de drie molens van Charleston meer dan 97.000 vaten rijst, maar concurrentie en orkanen deden de productie dalen; in 1920 sloot de molen.

De naam van de molen komt van zijn ligging op West Point, de punt van het schiereiland Charleston waar de Ashley en Cooper rivieren samenkomen. De ijzeren aardbevingsankers die na de beving van 1886 zijn aangebracht, zijn nog zichtbaar; het gebouw huisvest nu kantoren en restaurants bij de gemeentelijke jachthaven.

Het gebouw staat aan Lockwood Drive naast Charlestons City Marina en is gemakkelijk bereikbaar vanaf de waterkant. Na renovaties in de jaren 1990 bevat het interieur nu kantoren en restaurants, dus je kunt de buitenkant en omgeving verkennen, maar het interieur dient commerciële huurders in plaats van openbare tentoonstellingsruimte.

De stoommachine van de molen werd rond 1925 verkocht aan het Henry Ford Museum en in 1926 ging het terrein naar de stad Charleston. In 1937 begon de Works Progress Administration met de ombouw tot het James F. Byrnes-vliegterminal, waarbij Pan American World Airways het bureau Delano and Aldrich inschakelde voor het passagiersstation; bij het uitbreken van de oorlog in Europa werd de transatlantische dienst gestaakt.