Iron Pot Lighthouse, Historische vuurtoren in South Arm, Tasmanië.

Iron Pot Lighthouse is een vierkante, obeliskvormige zandsteentoren op Iron Pot Island in Storm Bay, bij de monding van de Derwent River. De muren bestaan uit zandsteenblokken van 1,5 meter dik, die door gevangenen op het eiland zijn uitgehouwen. De 11 meter hoge toren staat op een stevige rotsfundering en het licht reikt 11 zeemijl ver.

De in 1832 door gevangenen uit op Iron Pot gewonnen zandsteen gebouwde toren van 11 meter is de oudste vuurtoren van Tasmanië en de oudste originele toren van Australië. Het eerste licht was een handbediende oliebrander die een wachter met twee gevangenen als helpers in een tent bediende; klachten van reders over de zwakke lichtsterkte leidden pas in 1851 tot een verbetering. In 1904 was het de eerste Australische vuurtoren met een gloeiende petroleumdampbrander, in 1977 de eerste op zonne-energie.

Het wachtershuis uit 1884 had glas-in-loodramen, een gietijzeren opengewerkte veranda en een begane grond die dienst deed als klaslokaal voor de zeven kinderen van James Parkinson. Essie Margaret Roberts, daar geboren in 1895, was de enige persoon die op het eiland werd geboren. Het huis werd in 1921 afgebroken toen het licht werd geautomatiseerd.

De vuurtoren staat op Iron Pot Island, ongeveer 2 km voor de kust bij Cape Direction op het South Arm-schiereiland en 17,5 km ten zuidoosten van Hobart. De toren is geautomatiseerd en gesloten voor het publiek, dus te voet is hij niet bereikbaar. Het eiland wordt regelmatig rondgevaren door boten van Pennicott Wilderness Journeys, die vertrekken vanaf Constitution Dock in Sullivans Cove, Hobart.

De locatie werd in 1798 verkend door Matthew Flinders die ongewone magnetische eigenschappen ontdekte die kompasaflezingen beïnvloedden. Deze natuurlijke anomalie werd de belangrijkste reden waarom een vuurtoren uiteindelijk werd gebouwd om scheepsnavigatie in het gebied te helpen.