Mundrabilla

Mundrabilla is een ijzermeteorit in de Nullarbor-vlakte bestaande uit twee hoofdfragmenten die ongeveer 180 meter uit elkaar liggen en in kleiachtige grond zijn ingebed. De grotere stukken wegen respectievelijk 12,4 en 5,44 ton en bevatten een mengsel van ijzer-nikkel, troiliet, grafiet en andere mineralen.

Eerste fragmenten werden in 1911 ontdekt door Harry Kent tijdens een geologische opname, terwijl grotere hoopjes in 1966 door geologen werden gevonden. Deze latere ontdekking hielp wetenschappers het meteorieten materiaal beter te begrijpen en te bestuderen.

Het West-Australisch Museum beheert het grootste fragment, waardoor het toegankelijk is voor wetenschappelijk onderzoek en publieke educatie.

Het terrein in deze vlakke regio kan moeilijk toegankelijk zijn, vooral na regenval wanneer paden droog zouden moeten zijn. Bezoekers moeten zich voorbereiden op afgelegen omstandigheden en passende uitrusting meebrengen om dit geïsoleerde gebied te verkennen.

Onderzoekers hebben sporen van supergeleiding in de hoofdmassa gedetecteerd, wat suggereert dat natuurlijk voorkomende supergeleiders kunnen bestaan. Deze onverwachte eigenschap maakt het materiaal interessant voor materiaalkunde en mogelijke technische toepassingen.

Locatie: Western Australia

GPS-coördinaten: -30.78333,127.55000

Laatste update: 10 december 2025 om 21:10