Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes, Estación Atlántida

Cristo Obrero y Nuestra Señora de Lourdes is een rechthoekige kerk met golvende bakstenen muren en een gebogen dak ondersteund door versterkte gewelven die natuurlijk vloeien. De structuur bevat een cilindrische klokkentoren en biedt plaats aan ongeveer 300 zittende gelovigen met ruimte voor ongeveer 200 personen staande in brede gangen zonder banken.

Ingenieur Eladio Dieste ontwierp en bouwde deze kerk tussen 1958 en 1960 met behulp van innovatieve technieken en basismateriaal dat destijds beschikbaar was. Het werk ontving in 2021 de erkenning van UNESCO-Werelderfgoed vanwege zijn bijdrage aan de moderne architectuur in Latijns-Amerika.

De kerk laat zien hoe moderne religieuze ruimtes in Latijns-Amerika in de 20de eeuw werden gebouwd, dienend als verzamelplaats waar de lokale gemeenschap samenkomt en viert.

Het interieur is open en gemakkelijk door te navigeren, met brede gangen die bezoekers in staat stellen het gebied zonder te voelen beperkt of omsingeld te verkennen. Natuurlijk licht stroomt door de gebogen muren, wat het zien en navigeren door het hele gebied vereenvoudigt.

De ingenieur gebruikte versterkte keramische technologie in de baksteenbouw, waardoor gebogen vormen mogelijk werden die normaal moeilijk te bereiken zijn met dergelijk basiscmateriaal. Deze methode was destijds ongewoon en maakte het gebouw tot een pionier in het gebruik van deze benadering in de hele regio.