Isla de Lobos

Isla de Lobos is een rotsachtig eiland aan de monding van het Río de la Plata-estuarium in Uruguay dat zich 26 meter boven zeeniveau verheft en ongeveer 43,5 hectare bestrijkt. Een 59 meter hoge vuurtoren die in 1906 werd herbouwd staat op dit rotsachtige terrein.

De Spaanse navigator Juan Díaz de Solís identificeerde het eiland in 1516, en de Venetiaanse verkenner Sebastiaan Cabot bezocht het in 1527. Deze vroege contacten maakten deel uit van de Europese verkenning van Zuid-Amerikaanse kustgebieden.

De kapel gebouwd in 1945 op een nabijgelegen rotsformatie toont hoe Duitse en Italiaanse zeelieden onderdak zochten en dankbaarheid uitdrukten tijdens hun reizen. De locatie draagt verhalen van zeevarders die bescherming vonden op deze afgelegen plek.

Het beklimmen van de vuurtoren vereist het bestijgen van 240 treden om het observatieniveau te bereiken en het omringende water te zien. Bezoekers moeten stevige schoenen dragen omdat de rotsachtige oppervlakken glad en ongelijk kunnen zijn.

Het eiland herbergt een van de grootste zeehondenkolonies in het westelijk halfrond, met duizenden dieren die op de rotsachtige kusten leven. Bezoekers kunnen deze dieren vanuit aangewezen uitkijkpunten observeren wanneer de omstandigheden dit toestaan.