Emerald Mound Site, Ceremoniële grafheuvel van Amerikaanse indianen in Adams County, Verenigde Staten

De Emerald Mound is een langwerpig, vijfhoekig aarden platform dat rond een natuurlijke heuvel is opgeworpen; het meet 230 bij 133 meter aan de basis en is 11 meter hoog. Op de vlakke top liggen twee kleinere heuvels, de grootste aan de westkant met 58 bij 49 meter grondvlak en 9 meter hoog. Twee lichtgekleurde aarden hellingen lopen in een boog omhoog over de begroeide heuvel en komen bij het midden samen.

Emerald Mound begon als een natuurlijke heuvel die Plaquemine-bouwers tussen 1250 en 1600 met aarde langs de flanken ophoogden tot een langwerpig vijfhoekig plateau. Het is de typesite van de Emerald-fase (1500-1680) in de Natchez Bluffs-chronologie. Eind jaren 1730 hadden de Natchez de plek verlaten; het erfelijke opperhoofd woonde in Grand Village of the Natchez, 19 km zuidwestelijk.

De naam komt van de 19e-eeuwse Emerald-plantage rond de heuvel, niet van de Natchez. Het ceremoniële centrum lag op het plateau zelf, een ongewone plaats voor mound-centra; de twee bijheuvels dienden als basis voor een tempel en de woning van een priester of heerser.

De mound is bereikbaar vanaf een parkeerplaats aan de Natchez Trace Parkway bij Stanton. Een pad loopt van de parkeerplaats naar het platform, maar de trappen die in de jaren vijftig naar de top en naar de grotere secundaire heuvel zijn aangelegd, zijn later verwijderd; via treden kom je dus niet boven. Het grasoppervlak kan oneffen en na regen zacht zijn.

De top van Emerald Mound ligt ongeveer 20 meter boven de omringende vlakte, en het ceremoniële centrum stond op het platform zelf, een plaatsing die bij andere heuvelcentra zelden voorkomt. De grootste van de twee heuvels op de top, aan de westkant, meet 58 bij 49 meter aan de basis en is 9 meter hoog.