Old Ursuline Convent, New Orleans, Frans koloniaal klooster in Franse Wijk, New Orleans, Verenigde Staten.

Het Oude Ursulineconvent is een met stuc beklede bakstenen gebouw in Franse neoklassieke stijl, voltooid rond 1753 en teruggelegen van de Chartres Street achter een poortgebouw uit ongeveer 1825-1830. De kale muren hebben geen pilasters of zuilen; alleen licht gebogen vensters in ondiepe omlijstingen, rustieke hoekblokken en een smal middenpaviljoen met fronton doorbreken het ritme, onder een breed schilddak met kleine, laag geplaatste dakkapellen. De begane grond huisvestte het slaapzaal van het weeshuis, klaslokalen, refter en ziekenzaal, de verdieping daarboven de cellen van de zusters, de bibliotheek en voorraadkamers.

De ursulijnen kwamen in 1727 op verzoek van gouverneur Étienne Perier uit Rouen; hun eerste klooster, gebouwd door Michael Zeringue, was in 1734 klaar maar ging achteruit in het vochtige klimaat. In 1745 ontwierp Ignace François Broutin een bakstenen vervanging, voltooid in 1753 door aannemer Claude Joseph Villars Dubreuil. De zusters verhuisden in 1824 naar Dauphine Street en het gebouw werd de residentie van de bisschop.

Het klooster werd in 1727 gesticht door ursulijnessen uit Rouen, op verzoek van gouverneur Étienne Perier, om een ziekenhuis te leiden en meisjes onderwijs te geven. Marie-Madeleine Hachard behoorde tot de nonnen uit Normandië. Catherine de Perier, de echtgenote van de gouverneur, legde de eerste steen van het eerste gebouw.

Het convent ligt in de Franse Wijk en ontvangt bezoekers op de meeste dagen met rondleidingen die het gebouw en de geschiedenis uitleggen. Draag comfortabele schoenen en neem tijd om langzaam door de kamers te lopen en de originele trappen op te gaan.

De wentelende cyprestrap met smeedijzeren leuning in de hal op de begane grond zou afkomstig zijn uit het eerste klooster van de jaren 1730. Oorspronkelijk keek de voorgevel uit op de Mississippi; de ingang aan Chartres Street lag achteraan tot een poortgebouw rond 1825-1830 de oriëntatie omkeerde.