Aztec sun stone, Monumentale sculptuur in Nationaal Museum voor Antropologie, Mexico.

De Azteekse zonnesteen is een ronde plaat van olivijnbasalt met een diameter van 3,6 meter en een dikte van 98 centimeter, die ongeveer 24.590 kilogram weegt. Het ruwe grijsbruine oppervlak draagt concentrische ringen in laagreliëf: een centraal gezicht met wijd open ogen en open mond, acht wigvormige punten en een buitenste band van kleine vierkante vakjes met elk een aparte figuur. Twee slangen omringen de onderrand.

De steen werd gebeiteld tijdens het bewind van Moctezuma II, tussen 1502 en 1520, zoals zijn naamglyph in de centrale schijf aangeeft. Na de verovering werd hij op bevel van aartsbisschop Alonso de Montúfar in de Zócalo begraven. Op 17 december 1790 werd hij herontdekt tijdens reparaties aan de kathedraal van Mexico-Stad en in 1964 overgebracht naar het Nationaal Museum voor Antropologie.

De moderne naam Azteekse kalender kreeg het van Antonio de León y Gama na de herontdekking in 1790, maar het beeldhouwwerk zelf toont Mexica-kalendercycli: maanden van 20 dagen, jaren van 18 maanden en perioden van 52 jaar. Herkenbaar zijn het gezicht in het midden en de ring van kleine vierkante vakjes met elk een eigen figuur.

Het beeldhouwwerk staat rechtop in de Mexica-zaal op de begane grond, waar je het vanuit verschillende hoeken kunt bekijken. Minder bezoekers verzamelen zich in deze zaal in de ochtend, wat een rustiger bezoek mogelijk maakt.

Het gezicht in het midden raakte verminkt door kogels die soldaten van het Amerikaanse leger tijdens de Mexicaans-Amerikaanse Oorlog op de steen afvuurden toen zij het Zócalo bezetten, al vinden Engelse bronnen geen bewijs van die schade. Generaal Winfield Scott overwoog hem als oorlogstrofee naar Washington te brengen.