Panamá Viejo, Archeologische ruïnes in Parque Lefevre, Panama.

Panamá Viejo is de archeologische vindplaats van de oorspronkelijke stad Panama, gesticht in 1519 en na 1671 verlaten, in de buitenwijken van de huidige hoofdstad. De verweerde ruïnes van lichtbruine steen omvatten een gekartelde muur met rechthoekige, met rode baksteen omrande openingen en rechts daarvan een hogere vierkante toren met een smalle trap bij de voet; gevallen blokken liggen op het gras.

Pedro Arias Dávila stichtte de stad in 1519 als eerste permanente Europese basis aan de Stille Oceaan en ze diende bijna 150 jaar als handelsknooppunt voor goud en goederen uit Zuid-Amerika. Een aanval van Henry Morgan in 1671 verwoestte de meeste gebouwen volledig, en de overlevende bewoners stichtten de nieuwe stad enkele kilometers naar het westen.

Het terrein toont zijn verleden als eerste permanente Europese nederzetting aan de Pacifische kust door pleinen en stenen paden die hun oorspronkelijke indeling nog bewaren. Schoolgroepen komen hier tegenwoordig om over de koloniale periode te leren direct voor de oude muren en om de contrasten tussen de ruïnes en het moderne stadsbeeld te zien.

Een klein museum bij de ingang biedt informatie en kaarten om jezelf te oriënteren over het hele terrein voordat je de open gebieden met de ruïnes betreedt. De grond is ongelijk en er is weinig schaduw, dus stevig schoeisel en zonnebescherming zijn belangrijk op hete dagen.

De kathedraaltoren is dertig meter hoog en staat ongebruikelijk naast de apsis in plaats van aan de voorgevel. De ruïne is ingericht als uitkijkpunt, bereikbaar via 115 treden in drie niveaus, elk met een rustplatform en museumpanelen. De bouw begon in 1535 onder bisschop Fray Tomás de Berlanga, en de kathedraal werd tussen 1619 en 1626 in metselwerk herbouwd.