Torre del Reloj, Cúcuta, Nationaal monument en klokkentoren in Cúcuta, Colombia

De Torre del Reloj is een witte klokkentoren aan de Calle 13 tussen de Avenidas 3 en 4 in het centrum van Cúcuta. De vierkante, getrapte gevel heeft onderaan een boogvormige ingang, dan drie hoge boogopeningen met houten kozijnen achter een witte balustrade, en dan drie vierkante vensters elk met een kleine balustrade. Daarboven rijst een ruitvormig gemotiveerd deel met ronde vensters en een wijzerplaat op tot een open boogvormige klokkenstoel.

Begin twintigste eeuw stond aan Calle 13 tussen Avenida 3 en 4 een huis van bahareque, hout en dakpannen met een ommuurd erf, eigendom van Rafael Colmenares de Jácome. Hij verkocht het in 1923 aan de Sociedad Anónima Eléctricas del Norte voor haar kantoren. Na een reis naar Europa in 1930 gaf manager Andrés Fernández Gallo opdracht aan meester Crisanto Ramírez om de toren te bouwen en importeerde de klok uit Italië. De maatschappij werd op 9 november 1948 geliquideerd en haar bezittingen gingen naar de Empresas Municipales de Cúcuta.

Het gebouw werd in 1961 het Casa de la Cultura van Cúcuta, officieel geopend op 24 februari 1962 tijdens het bezoek van president Alberto Lleras Camargo. Sinds 1971 is het bestemd voor culturele doeleinden, met tijdelijke tentoonstellingen van moderne kunst, een kunstmuseum en vergaderzalen. Het huisvest nu de kantoren van de Secretaría de Cultura de Norte de Santander.

Het gebouw staat aan Calle 13 tussen Avenida 3 en Avenida 4 in het centrum van Cúcuta en is te voet bereikbaar. Het cultureel centrum gebruikt het voormalige woonhuis; de toren rijst boven de straatgevel uit, met onderaan de boogingang en de poster „XI FIESTAS”. Binnen werken de kantoren van het cultuursecretariaat van Norte de Santander, dus een bezoek hangt af van de openingstijden.

De klok werd uit Italië ingevoerd nadat directeur Andrés Fernández Gallo in 1930 naar Europa reisde en meesterbouwer Crisanto Ramírez opdracht gaf de toren te bouwen. Eerder stond hier het huis van bahareque, hout en dakpannen van Rafael Colmenares de Jácome, dat in 1923 aan de Sociedad Anónima Eléctricas del Norte werd verkocht voor haar kantoren.