Palacio de San Francisco, Bogotá, Neoklassiek paleis in La Candelaria, Bogotá, Colombia

Het Palacio de San Francisco is een neoklassicistisch gebouw met stenen gevels langs de Jiménez Avenue tussen de zevende en achtste straat in het centrum van Bogotá. De structuur strekt zich uit over meerdere verdiepingen en vertoont typische architecturale kenmerken van de vroege moderniteit met symmetrische elementen en verfijnde geveldetails.

Het huidige paleis verving het 17e-eeuwse klooster Purificación de Nuestra Señora, dat na zware schade in 1917 onder gouverneur Rafael Escallón Miranda werd gesloopt. De bouw naar het ontwerp van Gastón Lelarge begon in 1918 met de eerste steen op 20 juli en duurde 15 jaar, tot 1933, uitgevoerd door architect Arturo Jaramillo, die Lelarges plan sterk wijzigde. Het huisvestte de Gobernación de Cundinamarca, brandde tijdens de Bogotazo van 9 april 1948 uit en werd herbouwd; in 1984 werd het tot Nationaal Monument verklaard.

Het gebouw werd in 1997 in bruikleen aan de Universidad del Rosario gegeven voor academische programma's, maar in 2011 kwam het terug bij de Gobernación de Cundinamarca. Sinds de heropening in 2012 huisvest het het departementsbestuur. In een van de vleugels vergadert sinds 1940 de Asamblea Departamental de Cundinamarca, die een archief van meer dan een eeuw oude verordeningen bewaart.

Het paleis ligt op een centrale locatie met meerdere TransMilenio-stations in de buurt voor gemakkelijke toegang. De omliggende gebied biedt musea, universiteiten en regeringsgebouwen, wat het een goed voorziene bestemming voor bezoekers maakt.

De eerste steen werd op 20 juli 1918 gelegd en de bouw duurde 15 jaar, tot 1933, onder de Colombiaanse architect Arturo Jaramillo, die het ontwerp van Gaston Lelarge sterk wijzigde. Aan de decoratie werkten schilders mee als Ricardo Gómez Campuzano, Ricardo Acevedo Bernal en Francisco Antonio Cano.