El Tiradito, Historisch heiligdom in Barrio Viejo, Tucson, Verenigde Staten

El Tiradito is een heiligdom gemaakt van de vervallen resten van een bakstenen gebouw aan 420 South Main Avenue in het Old Barrio van Tucson. Een gebogen lemen muur met een afdekking van rode baksteen rijst op tot een ronde boog; daarin is een wit gepleisterde nis met vaag handschrift op de binnenwand aangebracht. Voor de nis staat een metalen rek met glazen kaarsen, en een laag draadhek met rode linten omringt de basis.

Het heiligdom bestaat minstens sinds 1891; het oorspronkelijke bouwwerk werd afgebroken voor de aanleg van een weg en in 1927 herbouwd op grond die Teófilo Otero schonk, en het huidige bouwwerk kwam in 1940 tot stand in het kader van de Neighborhood Youth Administration. In 1971 richtten bewoners het El Tiradito Committee op tegen een geplande weg door Barrio Viejo, en dat jaar werd het heiligdom opgenomen in het National Register of Historic Places. In 2012 werd het gedocumenteerd in de Historic American Landscapes Survey.

De naam komt van het Spaanse tirar en de plek heet ook wel het Wensheiligdom. Volgens de legende gaat de wens van wie hem aansteekt in vervulling als een kaars de hele nacht blijft branden; daarom staan glazen kaarsen met katholieke heiligen op het metalen rek en langs de randen. Gebeden en briefjes worden in scheuren in de muren gestoken. Elk jaar wordt hier een groot Dodenfeest gehouden.

Het heiligdom ligt aan 420 South Main Avenue in het Old Barrio, ingebouwd in de adoben muur met een laag draadhek aan de voet. Kaarsen worden op het metalen rek voor de witte nis geplaatst, en papiertjes worden in de scheuren van de muur gestoken. Wekelijks wordt hier een wake gehouden voor migranten die omkomen bij de oversteek van de Sonorawoestijn.

De naam van het heiligdom komt van het Spaanse tirar, „wegwerpen”, en verwijst naar de verstotene die werd begraven waar hij viel. Het Southwest Folklore Center van de Universiteit van Arizona bewaart meer dan twintig versies van zijn verhaal, voor het eerst vastgelegd in een krantenartikel uit 1893 en daarna in een dagboek uit 1909.