Bacubirito Meteorite, IJzermeteoriet in het Wetenschapscentrum in Culiacán, Mexico.

De Bacubirito-meteoriet is een ijzermeteoriet die binnen in het Centro de Ciencias de Sinaloa in Culiacán wordt tentoongesteld. Hij meet ongeveer 4,20 meter in lengte, 2 meter in breedte en 1,75 meter in hoogte, met een oorvorm die de massabepaling bemoeilijkte. Een scanner van onderzoekers van de UAS en de UNAM kwam op 20 ton. Het oppervlak is zilver- en loodgrijs; de samenstelling is 88,94% ijzer en 6,98% nikkel.

Boeren vonden de ijzermassa in 1863 in El Camichín, een buurtschap van El Ranchito in de gemeente Sinaloa, en hij kreeg de naam van het nabije Bacubirito. In 1959 werd hij van zijn krater naar het Centro Cívico Constitución in Culiacán gebracht, waar hij tot 1992 bleef; toen liet Antonio Mora Stephenson hem bij het Centro de Ciencias de Sinaloa plaatsen. In 2013 werd bij UNESCO een voorstel ingediend om hem ter gelegenheid van 150 jaar na de vondst tot werelderfgoed te verklaren.

De naam komt van Bacubirito, het dorp in Sinaloa bij de plek waar boeren hem in 1863 vonden, in El Camichín in het gebied El Ranchito. In 2013, bij het 150-jarig jubileum van de vondst, werd bij UNESCO een voorstel ingediend om hem tot werelderfgoed te verklaren. Tegenwoordig zien bezoekers hem overdekt in het Centro de Ciencias de Sinaloa.

De meteoriet wordt nu binnen in het Centro de Ciencias de Sinaloa in Culiacán bewaard, niet meer op het buitenplein waar hij tot voor kort stond. Zoek hem in de museumzalen, niet op het voorplein. Omdat hij tientallen jaren buiten lag, vertoont hij oxidatie; informeer vooraf naar de toegangsvoorwaarden.

Zijn oorvormige gedaante van ongeveer 4,20 m lang, 2 m breed en 1,75 m hoog maakte het schatten van de massa lastig: vroege schattingen liepen op tot 50 ton, pas een scanneronderzoek van onderzoekers van de UAS en de UNAM kwam uit op 20 ton. Daarmee geldt hij als de langste tot nu toe gevonden meteoriet.