Very Long Baseline Array

Het Very Long Baseline Array is een netwerk van tien radiotelescopen verspreid over de Verenigde Staten die samenwerken als één astronomisch instrument. Elk station heeft een parabolische antenne van 25 meter en een controlegebouw dat signalen uit de ruimte ontvangt en verwerkt.

De bouw van het systeem begon eind jaren tachtig onder leiding van het National Radio Astronomy Observatory. De volledige operaties startten in 1993 met alle tien stations gecoördineerd vanuit een centrale controleruimte in New Mexico.

Het netwerk draagt bij aan astronomische educatie door wetenschappers te voorzien van gegevens over verre sterrenstelsels en hemellichamen.

De stations bevinden zich in afgelegen gebieden om storing door radiosignalen te vermijden en vereisen vaak een lange rit om ze te bereiken. De locaties zijn meestal niet toegankelijk voor het publiek, maar enkele bieden af en toe bezoekersdagen of informatiepanelen aan.

De signalen van individuele antennes worden opgenomen op harde schijven en vervoerd naar het hoofdkantoor, waar ze worden gesynchroniseerd met behulp van atoomklokken. Dit proces maakt het mogelijk beelden te creëren met een resolutie die ongeveer 50 keer scherper is dan die van de Hubble-ruimtetelescoop.