Hawaiian tropical rainforests, Tropisch regenwoud ecoregio op de Hawaiiaanse eilanden, Verenigde Staten.

De Hawaiaanse tropische regenwouden vormen een WWF-ecoregio (OC0106) van 6.700 km² op de loefhellingen van de grote eilanden, van kustmesisch bos op zeeniveau tot nat bos tussen 1.250 en 1.700 m. Het kronendak wordt gedomineerd door ʻōhiʻa lehua (Metrosideros polymorpha) en koa (Acacia koa), met boomvarens van het geslacht Cibotium en epifytische varens, mossen en orchideeën op de stammen. Venen op bergplateaus dragen dwerg-ʻōhiʻa en zeggesoorten.

Deze bossen ontwikkelden zich in volledige isolatie gedurende miljoenen jaren, wat leidde tot honderden soorten die nergens anders in de wereld voorkomen. De kolonisatie door planten en dieren gebeurde vooral door wind en vogels, die zaden en sporen over grote afstanden transporteerden.

De Polynesische introducties kukui, milo, noni, pia en kī groeien al 1.000 tot 2.000 jaar in de kustbossen, naast de inheemse hala en hau. Drie orchideeën zijn endemisch voor Hawaiʻi: Anoectochilus sandvicensis, Liparis hawaiensis en Peristylus holochila. Het bos is ook het belangrijkste leefgebied van de nēnē, de Hawaïgans, die in de hogere, winderige zones leeft en als kwetsbaar is geclassificeerd.

De ecoregio is geen afzonderlijke plek: ze overleeft vooral in berggebieden van de grotere eilanden, bijvoorbeeld het Olaa Forest in Hawaiʻi Volcanoes National Park. Bos op lagere hoogten is grotendeels gekapt voor weiland en landbouw, en verwilderde varkens en herten beschadigen wat overblijft. Blijf op gemarkeerde paden, zoals de houten vlonders in het park, om bodem en wortels te sparen.

Deze bossen missen inheemse mieren, een afwezigheid die ongebruikelijke overlevingsstrategieën bij andere insecten vormde. Motrupsen evolueerden tot roofdieren, vervullend een ecologische rol die mieren in bossen elders innemen.