Whangaehu River, Grote rivier in Manawatū-Whanganui, Noordereiland, Nieuw-Zeeland

De Whangaehu ontspringt aan de zuidoostelijke rand van het kratermeer van de Mount Ruapehu in het Tongariro National Park en stroomt ongeveer 161 kilometer zuidzuidwestwaarts naar de Tasmanzee bij Whangaehu, ten zuidoosten van Whanganui. De bovenloop begint als smeltwater van een kleine gletsjer; stroomt heet meerwater over, dan smelt het ijs en sneeuw tot een grotachtige tunnel.

De overgeleverde geschiedenis van de rivier omvat een overstroming op 13 december 1859 die de brug wegspoelde, en overstromingen in 1889 en 1895 na uitbarstingen van de Ruapehu. Op 24 december 1953 veroorzaakte een instorting van de kraterwand een lahar die de spoorbrug bij Tangiwai verzwakte; die bezweek onder de nachttrein Wellington–Auckland, waarbij 151 van de 285 inzittenden omkwamen. Op 18 maart 2007 kwam naar schatting 1,29 miljard kubieke meter water, modder en slib vrij; het ERLAWS-alarm voorkwam ongelukken.

In februari 1862 verzamelde James Coutts Crawford oude liederen en „verschillende verhalen over de taniwha, van wie ons werd verteld dat hij de brug bij Wangaehu omverwierp”. De naam van de rivier staat in deze vroege schriftelijke vastlegging van de plaatselijke Māori-overlevering, waarin een taniwha wordt verbonden met de verwoesting van een brug over de Whangaehu.

De rivier is toegankelijk op verschillende punten langs zijn loop voor korte wandelingen en natuurverkenning. Waterstanden kunnen plotseling stijgen door vulkanische activiteit stroomopwaarts, dus bezoekers moeten voorzichtig zijn bij het naderen van het water.

Het water van het kratermeer is zo zuur dat het Tongariro Power Scheme geen water uit de bovenloop van de Whangaehu aftakt; de rivier omzeilt het Waihianoa-aquaduct via een doorwaadbare plaats. De bovenloop ontstaat uit smeltwater van een kleine gletsjer, en overstromend heet meerwater smelt ijs en sneeuw tot een grotachtige tunnel.