Kaikoura Peninsula, Kustschiereiland in Kaikōura District, Nieuw-Zeeland

Het schiereiland van Kaikōura is een landtong die zich ongeveer 5 kilometer in de Grote Oceaan uitstrekt, gekenmerkt door kalkstenen kliffen en golferosie-platforms langs de omtrek. De kustlijn onthult verschillende geologische formaties die door voortdurende erosie en beweging zijn gevormd.

Māori bewoonden het schiereiland ongeveer 1000 jaar en gebruikten het als basis voor de jacht op moa's en het oogsten van kreeften; versterkte terrassen zijn nog zichtbaar op lidar-beelden. In de 19e eeuw werden Europese walvisvaartstations opgericht, en in 1922 eindigde de walvisvaart. De Kaikōura-aardbeving van 2016 tilde het centrale deel van het schiereiland op, bovenop eerdere opheffingen.

De Māori-mondelinge overlevering vertelt dat de halfgod Māui op dit schiereiland stond om het Noordeiland, Te Ika a Māui (de vis van Māui), op te vissen; het Zuideiland heet Te Waka a Māui (de kano van Māui). Māori wonen hier al ongeveer 1000 jaar en gebruikten het schiereiland als basis voor de moa-jacht en het verzamelen van rivierkreeften. Versterkte terrassen zijn nog zichtbaar op lidar-beelden.

Verschillende wandelpaden doorkruisen het schiereiland en bieden het hele jaar door toegang om marien leven en geologische formaties te observeren. De routes variëren in lengte en moeilijkheidsgraad, dus het helpt om een kaart of gids mee te nemen om het beste pad voor jouw fitnessniveau te vinden.

De terrassen van het schiereiland zijn oude golfgeslepen platforms, elk op zeeniveau uitgesleten en daarna omhooggeheven voordat de volgende ontstond; de oudste ligt boven en is ongeveer 110.000 jaar oud. Op sommige terrassen staan zeestapels, kegelvormige resten van vroegere hellingen.