Victoria Forest Park, Bospark in de districten Buller en Tasman, Nieuw-Zeeland.

Victoria Forest Park beslaat 206.000 hectare tussen de Victoria Range in het oosten en de Brunner Range in het westen, beide opgebouwd uit geplooide grauwacke en schalie. De Inangahua en de Maruia ontwateren de west- en noordzijde, de bovenloop van de Grey loopt langs de zuidrand. Beukenbos bedekt het grootste deel van het park, dat de State Highway 7 van Reefton naar Springs Junction doorkruist.

De Māori-bewoning van het gebied was gering. Boer Samuel Mackley was in 1861 de eerste Europese kolonist die zich blijvend vestigde. Vanaf 1870 werd ten zuiden van Reefton goudhoudend kwarts gedolven; in de eerste 18 maanden werden 50 mijnen geregistreerd, en de grootste, Waiuta, bleef in bedrijf tot 1951. Reefton kreeg in 1872 telegraaf en in 1888 de eerste elektrische straatverlichting van Nieuw-Zeeland.

Reefton, aan de zuidwestrand van het park, groeide als mijnstad die de goudmijnen van voedsel, hout en kolen voorzag; in 1872 werd het op het telegraafnet aangesloten en in 1888 was het de eerste plaats in Nieuw-Zeeland met elektrische straatverlichting. In het park liggen nog oude mijnbouwwerktuigen, en ten oosten van Reefton wordt nog steeds goud gewonnen.

Het gebied is bereikbaar via Highways 6 en 69 van het noorden en Highway 7 uit de regio's Canterbury of Greymouth. Het beste moment om te bezoeken is tijdens de warmere maanden wanneer paden gemakkelijker te bewandelen zijn.

Beukenbossen bedekken bijna het hele park omdat ze groeien op berggrond die ongeschikt is voor landbouw en nooit is gekapt; ze vormen het grootste resterende inheemse bostype van Nieuw-Zeeland. Er groeien drie soorten maretak, waaronder de karmijnrode maretak (Peraxilla colensoi) en de rode maretak (Peraxilla tetrapetala), die alle door possums worden bedreigd.