Sangiran, Archeologische vindplaats in Centraal-Java, Indonesië.
Sangiran is een archeologische vindplaats in Midden-Java, Indonesië, verspreid over glooiende heuvels en landbouwgrond langs de rivier Bengawan Solo. Verschillende kleine paviljoens markeren belangrijke opgravingspunten waar botten en stenen werktuigen uit de grond tevoorschijn komen.
Sangiran werd in 1883 voor het eerst gemeld door P.E.C. Schemulling, en Eugène Dubois verrichtte er voorbereidend veldwerk voordat hij naar Trinil ging. Vanaf 1934 onderzocht Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald de koepel en betaalde dorpsbewoners voor de gevonden "balung buta"-botten; ongeveer 60 hominidenfossielen volgden, waaronder de Meganthropus-reeks en Sangiran 2. In 1977 werd 56 km² tot beschermd cultuurgebied verklaard, in 1996 plaatste UNESCO de site op de Werelderfgoedlijst.
Dorpsbewoners groeven vroeger fossielen op en verkochten die aan lokale kopers, een handel die opkwam na Eugène Dubois' vondst van de schedel van Trinil in 1891. Vanaf 1934 betaalde Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald bewoners voor de „balung buta” (blinde botten) die ze hem brachten. De nationale wet nr. 5 van 1992 over cultuurgoederen bracht strengere controles, maar illegale opgravingen kwamen soms nog voor.
De rit vanuit het nabijgelegen Surakarta duurt ongeveer een uur met de auto of motor door rijstvelden en kleine dorpen. Het terrein is open en vlak, zodat bezoekers gemakkelijk kunnen lopen tussen de paviljoens en het museumgebouw.
De botresten komen vaak uit lagen vulkanische as, wat aanwijzingen geeft over grote uitbarstingen in het gebied tijdens de vroege menselijke tijden. Sommige werktuigen tonen tekenen van herhaaldelijke herbewerking over vele generaties.
De community van nieuwsgierige reizigers
AroundUs brengt duizenden geselecteerde plaatsen, lokale tips en verborgen pareltjes samen, dagelijks verrijkt door meer dan 95.345 bijdragers wereldwijd.