Fortaleza de São José da Ponta Grossa, Koloniale vesting op Santa Catarina eiland, Brazilië.

De Fortaleza de São José da Ponta Grossa is een koloniale versterking op het eiland Santa Catarina gebouwd met dikke stenen muren die de stranden van Jurerê en Canasvieiras overzien vanuit een verhoogde positie. Het complex bevat meerdere structuren uit de oorspronkelijke bezettingsperiode, waaronder barakken, officierskwartieren en administratieve gebouwen die vandaag voor bezoekers toegankelijk zijn.

De bouw begon in 1740 onder Brigadier José da Silva Paes als onderdeel van een driehoekig defensienetwerk ter bescherming van de Santa Catarina-kust tegen maritieme bedreigingen. Het fort diende gedurende de koloniale periode als een belangrijk militair uitvalsbasis en kwam uiteindelijk onder beheer van de UFSC, die het bewaart als openbare plaats.

De naam van het fort eert de heilige Jozef, aan wie de in 1977 gerestaureerde kapel is gewijd. Sinds 1992 beheert de Federale Universiteit van Santa Catarina de site en voert er conserveringswerk en archeologisch onderzoek uit. Men bereikt het fort over de weg via de SC-401 of over zee met ontscheping aan de steiger van het strand Jurerê.

De toegang is over land via de SC-401, of over zee met een landing bij de steiger van het strand Jurerê. Het fort is dagelijks open voor het publiek en wordt sinds 1992 beheerd door de UFSC. Bezoekers lopen tussen de gerestaureerde muren, het portaal, de kapel en de troepenkazerne.

Het fort vuurde slechts twee schoten af voordat het op 24 februari 1777 aan Spaanse troepen werd overgelaten. De commandant, kapitein Simão Rodrigues de Proença, trok zich op de derde dag van het beleg zonder strijd terug; door de Portugese kroon berecht, stierf hij in de gevangenis. Het eiland bleef tot 1778 onder Spaans bestuur, toen het Verdrag van Santo Ildefonso het aan Portugal teruggaf.