Plaza de la Ciudad de Esperanza, stadsplein in Esperanza, Argentinië

Het Plaza de la Ciudad de Esperanza is een centraal plein waarvan de diagonalen en middenlanen een kruis vormen, eindigend in gemetselde zuilen die de ingangen van de paden markeren. In 1905 werd in het midden een heroïsch borstbeeld van San Martín geplaatst, en sinds 1910 staat daar het Monument voor de Landbouw van Scarabelia en Fontana. De omtrek wordt geflankeerd door dubbele rijen sinaasappelbomen, en jacaranda's omringen het plein.

Het plein was in 1856 afgebakend, toen vier bouwblokken midden in de brede straat werden gereserveerd voor een toekomstige plaza; de nederzetting zelf kwam voort uit een in 1853 door gouverneur Domingo Crespo en zakenman Aarón Castellanos ondertekend kolonisatiecontract, dat drie jaar later de eerste 200 Zwitserse kolonistengezinnen bracht. In 1884 kreeg Esperanza de status van stad en was het plein toneel van discussies over de plaats van een monument voor de Argentijnse onafhankelijkheid en de kolonisatie. De eerste steen werd in 1892 gelegd en het Landbouwmonument op 8 september 1910 ingehuldigd.

Het plein heette aanvankelijk eenvoudigweg Plaza de Esperanza en werd in 1905 omgedoopt tot Plaza San Martín nadat dr. Carlos Aldao een bronzen buste van de bevrijder schonk. Het monument voor de eerste gemeenteraad van José Sedlaceck toont op zijn reliëfs het gemeentebestuur, de verdeling van eigendom, religieuze samenleving en lager onderwijs. Een vrouwenfiguur van de vruchtbare Moeder Aarde werd in 1963 gevandaliseerd en in 1974 vervangen door een zittende vrouw met de akte, van Roberto Mignal.

Het plein is normaal gesproken overdag toegankelijk en dient als handig oriëntatiepunt voor verkenning van de stad. Bezoekers moeten weten dat hier regelmatig openbare evenementen en burgerlijke ceremonies plaatsvinden, vooral tijdens lokale festivals en feestdagen.

In 1867 beslechten Alois Tabernig, katholiek, en Magdalena Moritz uit een protestants gezin hun religieuze geschil door op het plein te trouwen; de buren werden bijeengeroepen en er werd een "vrijheidsboom" geplant als getuigenis van de verbintenis. Dat die boom er nog staat, vermelden de bronnen niet.