Lagunas de Guanacache, Desaguadero y del Bebedero, Lagunestelsel in centraal-westelijk Argentinië

De Lagunas de Guanacache, Desaguadero y del Bebedero vormen een onderling verbonden netwerk van zoetwatermeren en moerassen verspreid over meerdere provincies. Het systeem ontvangt water van twee belangrijke rivieren en werkt als een natuurlijk waterreservoir en drainagesysteem voor het gebied.

De Huarpe vestigden zich vanaf ongeveer de 6e eeuw aan de oevers van de lagunes, waar ze visten en in het ondiepe water voeren. Spaanse encomiendas ontvolkten het gebied vanaf de 16e eeuw. Grote stuwdammen die begin 20e eeuw stroomopwaarts in de rivieren Mendoza en San Juan werden gebouwd, sneden de watertoevoer af en verdreven bijna alle overgebleven bewoners. Op 14 december 1999 werd het gebied Ramsar-gebied (580.000 ha), op 5 juni 2007 uitgebreid tot 962.370 ha met San Luis en het nationaal park Sierra de las Quijadas.

De Huarpe vestigden zich vanaf ongeveer de 6e eeuw aan de oevers van de lagunes, visten en voeren op het water in rieten boten die lijken op de caballitos de totora van het Titicacameer. Spaanse encomiendas ontvolkten de streek en de grote dammen van de 20e eeuw verdreven bijna alle overgebleven bewoners. Vandaag noemen ongeveer 4.000 mensen zich Huarpe-„laguneros“.

De lagunes liggen in een droog gebied waar de infrastructuur beperkt is, dus een bezoek vereist voorbereiding. Het is aan te raden om met lokale gidsen te werken die het terrein kennen en de beste observatiepunten kunnen aanwijzen.

Het gebied werd in 1999 als Ramsar-site aangewezen met 580.000 hectare in Mendoza en San Juan; op 5 juni 2007 kwam San Luis erbij, groeide de oppervlakte tot 962.370 hectare en ontstond de huidige naam. Het nationaal park Sierra de las Quijadas en de Salinas del Bebedero liggen binnen het beschermde gebied.