Palacio Santos, Cultureel erfgoedmonument in Montevideo, Uruguay

Het Palacio Santos is een neoklassiek woonhuis rond twee binnenplaatsen met glazen lichtkappen. De buitenkant is streng en evenwichtig, met sokkels en balkons met balustrades; aan de Avenida 18 de Julio staat het op straatniveau, aan de hellende Calle Cuareim krijgt het een souterrain en een eerste verdieping. Binnen zijn marmer, glas-in-lood, gipsfiligrein en de Patio de la Fuente, waarvan de marmeren fontein uit één stuk een kind met een dolfijn voorstelt.

Máximo Santos gaf de villa in 1881 in opdracht en opende haar in 1885 als persoonlijke residentie, waar hij met zijn vrouw Teresa Mascaró en hun kinderen woonde tot zijn dood in 1889. Civiel ingenieur Juan Alberto Capurro ontwierp haar in neoclassicistische stijl, geïnspireerd op de Italiaanse renaissancearchitectuur. Van 1931 tot 1934 diende zij onder president Gabriel Terra als zetel van de uitvoerende macht, en in 1955 verhuisde het ministerie van Buitenlandse Zaken van het Cabildo naar hier. In 1975 werd zij uitgeroepen tot Nationaal Historisch Monument.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken gebruikt het paleis sinds 1955 en bewaart de Ceremoniële Zaal met meubels uit de tijd van Santos, waaronder het sieradendoosje van zijn vrouw, en de Florentijnse Zaal, genoemd naar de muurschilderingen in de zeldzame grisailletechniek. De eetzaal bewaart een servies dat bij officiële diners werd gebruikt.

Het gebouw kan worden bezocht via georganiseerde rondleidingen die exploratie van zijn klassieke architectuur en artistieke elementen mogelijk maken. Bezoekers moeten passende kleding dragen en bereid zijn om meerdere kamers en trappen te navigeren tijdens hun bezoek.

Archeologische opgravingen in de jaren 1970 onthulden een tunnelsysteem onder het paleis dat het verbond met naburige gebouwen. Deze ondergrondse passages waren gebruikelijk in gebouwen van die era en tonen de praktische planning van het period.