Iglesia de Guayacán, Neogotische metalen kerk in Guayacán, Chili.

De Iglesia de Guayacán is een kerk in gotische stijl met een metalen structuur en verzinkte messing bekleding, ontworpen door Joseph Danly. Ze is 21 m lang en 10,2 m breed, met een centrale toren die 27 m boven het dak uitsteekt. De 21 spitsboogvensters hebben gekleurd glas in gietijzeren kozijnen, en het interieur wordt ondersteund door vijf zuilen per zijde.

Vóór de kerk stond in Guayacán alleen een kleine kapel voor de kopersmelterij van José Tomás Urmeneta, waarvan de 35 ovens de buurt het eerste mijnbouwcentrum van de regio Coquimbo maakten. In 1887 gaf Maximiano Errázuriz Valdivieso, hoofdpartner van de smelterij, het ontwerp in opdracht via zijn in Frankrijk wonende dochter Amalia Errázuriz Urmeneta; het Belgische bedrijf Société Anonyme des Forges d'Alseau bouwde de kerk in 1889. In 1903 werd ze overgedragen aan de bevolking van Guayacán en op 14 december 1977 tot nationaal monument verklaard.

De kerk is gewijd aan het Hart van Maria, zoals de tweede naam Corazón de María aangeeft. Ze werd in 1889 ingewijd door monseigneur Antonio Orrego, bisschop van La Serena. Vanaf 1966 hervatte de Nederlandse priester Juan Van Hecke de diensten en plaatste hij een nieuwe klok in de toren; het door hem gebouwde carillon werd op 11 september 1970 ingewijd.

De kerk staat op een sokkel van half behakte stenen die het hoogteverschil van het terrein opvangt, waardoor voor- en achterzijde niet gelijk liggen. De voorgevel is 10,2 m breed en 21 m lang, met een toren van 27 m boven de ingang en 21 spitsboogvensters: 3 vooraan, 8 per zijde en 2 achteraan. De sacristie van 4,51 bij 4,3 m ligt erachter, samen 233,6 m².

De kerk werd begin 1889 vanuit de haven van Antwerpen verscheept op het Duitse stoomschip Biancas, in bijna 400 pakketten metalen platen. Een Belgische ingenieur leidde de montage, voltooid op 2 maart 1889; bisschop Antonio Orrego van La Serena wijdde haar in.