Iglesia San Francisco de Borja, Santiago, Neogotische kerk in Santiago, Chili

Iglesia San Francisco de Borja is een neogotische kerk in Santiago die wordt gekenmerkt door spitsbogen, ribbengewelven en een groot roosvenster op de gevel. Het interieur bevat 29 glas-in-loodpanelen die uit Frankrijk zijn geïmporteerd en religieuze scènes afbeelden.

De Dochters van Liefde gaven opdracht tot de kapel van het Ziekenhuis San Borja; de eerste steen werd gelegd op 8 januari 1872 onder president Federico Errázuriz Zañartu en aartsbisschop Rafael Valentín Valdivieso. Op 4 mei 1876 werd ze ingewijd als Sagrado Corazón de Jesús, geïnspireerd op de Sainte-Chapelle in Parijs. De architect is omstreden: sommigen schrijven haar toe aan de Brit G. Hovenden Henry, anderen aan Franse vaklieden. In 1967 kondigde CORMU de sloop van het ziekenhuis aan, maar protest van zusters, artsen en de architectuurschool van de Universidad de Chile voorkwam die; in 1975 ging de kapel over naar de Carabineros.

De kerk heet ook wel de Carabineroskerk en werd in 1982 vernoemd naar Franciscus Borgia, de 4e hertog van Gandía, die na de dood van zijn vrouw Leonor de Castro intrad en generaal van de Jezuïetenorde werd; Clemens X heiligde hem in 1671. De 29 glas-in-loodramen kwamen uit het atelier van Gustave-Pierre Dagrant in Bordeaux en arriveerden in 1875 ondertekend in Chili.

De kerk bevindt zich aan Carabineros de Chile 160, dicht bij de metrostations Universidad Católica en Baquedano en het Parque San Borja. De centrale locatie is gemakkelijk bereikbaar met openbaar vervoer vanuit verschillende delen van de stad.

Het ziekenhuis werd in 1967 voor sloop aangewezen, niet in 1977; zusters, artsen en de architectuurschool van de Universidad de Chile kregen de beslissing opgeschort en redden de kapel. CORMU droeg de kerk op 19 november 1975 over aan de Carabineros, de officiële overname volgde op 23 april 1976.