Chacao, Koloniaal dorp in het noorden van Chiloé-eiland, Chili

Chacao is een nederzetting langs het Chacao-kanaal, het watergebied dat het eiland Chiloé van het Chileense vasteland scheidt. Een veerdienst rijdt regelmatig over dit watergebied, wat deze plaats tot het belangrijkste toegangspunt tot het eiland van uit het noorden maakt.

De nederzetting werd in 1567 opgericht als San Antonio de Chacao en diende als administratief centrum tijdens de Spaanse koloniale periode. Militair en overheids personeel vestigde zich hier in 1655 en maakte het tot een versterkte plaats die de straat bewaakte.

De Iglesia Matriz de San Antonio de Chacao met twee torens heeft een oorspronkelijke houten bouw uit 1710 en staat tegenover het plein waar twee kanonnen van de verdwenen Batería de Remolinos worden tentoongesteld. Een paar kilometer oostelijk ligt Chacao Viejo, de eerste Spaanse vestiging: daar staat een andere houten kerk op een aarden muur van het oude koloniale fort, met twee kanonnen uit die tijd naast het plein.

De veersteiger die Chacao met Pargua op het vasteland verbindt, is het hele jaar in gebruik; reken op wachtrijen op drukke tijden. Het dorp is te voet te verkennen: kerk en plein liggen in het centrum, Chacao Viejo ongeveer twee kilometer oostwaarts langs de kust.

Koloniale kanonnen van de Remolinos-batterij staan op het centrale plein als fysieke herinneringen aan de militaire rol van de nederzetting. Deze bronzen stukken zijn zichtbare getuigen van het moment waarop deze plaats diende als verdedigingspost ter bescherming van het kanaal.