Pilauco Bajo, Archeologische en paleontologische vindplaats in Osorno, Chili

Pilauco Bajo is een opgravingslocatie in Osorno met resten uit de late ijstijd. De plaats bevat honderden botten, tanden, gefossiliseerde uitwerpselen, houten stukken, zaden en huidsplinters van uitgestorven dieren.

In februari 1986 vonden arbeiders die de wijk Villa Los Notros aan de oever van de Río Damas bouwden een kaak met kiezen, een wervel en een rib; de Diario Austral de Osorno berichtte erover. Ruim 20 jaar later bepaalde een team onder Mario Pino van de Universidad Austral de Chile het dier als een gomfotherium. De opgravingen van 2007-2008 leverden honderden botten, tanden en coprolieten op; gekalibreerde radiokoolstofdateringen plaatsen menselijke activiteit tussen 16.400 en 12.800 jaar BP.

De naam van de site komt van de sector Pilauco, aan de oever van de Río Damas. Sinds de eerste fossielen in 1986 werden gemeld, is het een centrum voor paleontologisch onderzoek en paleotoerisme geworden, met een museum, een pad en een uitkijkpunt waar bezoekers de opgravingen en vondsten kunnen bekijken.

Een bezoekerscentrum biedt observatiepunten over het uitgravingsgebied waar je wetenschappelijk werk kunt observeren en replica's van dierenbotten kunt onderzoeken. De locatie is zo ingericht dat je de lopende onderzoeksactiviteiten rechtstreeks kunt volgen.

De meest aangehaalde vondst van de site is een voetafdruk van ongeveer 15.600 radiokoolstofjaren, gepresenteerd als menselijk spoor. De stenen werktuigen zijn van daciet, ryodaciet en ryoliet uit het vulkaancomplex Puyehue-Cordón Caulle in de Andes ten oosten; mensen brachten ze hierheen omdat nabije rivieren ze niet vervoerden.