Paschal House

Paschal House was een eengezinswoning met stenen muren, meerdere lage hellende fronton met diepe overstekken en uitgebreide glazen wandsecties over het 2,7 acre grote perceel. De structuur vertoonde kenmerken die typisch waren voor woondesign van halverwege de 20e eeuw.

Architect James W. Fitzgibbon ontwierp deze Modern Movement-woning in 1950, waarin de designprincipes van het vroege naoorlogse tijdperk tot uiting kwamen. Het ontving in september 1994 erkenning op het Nationaal Register van Historische Plaatsen.

Het huis was verbonden met faculteitsleden van North Carolina State University en weerspiegelde architectuurtrends van het midden van de 20e eeuw in de regio. Deze verbindingen toonden hoe innovatief ontwerp werd bevorderd in academische kringen.

De structuur werd in 2013 gesloopt ondanks haar status als beschermd historisch monument, waardoor een bezoek ter plaatse vandaag onmogelijk is. Deze situatie illustreert de voortdurende uitdagingen bij het behoud van architectonisch erfgoed in de Verenigde Staten.

De woning incorporeerde architectonische elementen uit de Wrightian-stijl en werd daardoor een van de eerste voorbeelden van deze ontwerpaanpak in woningconstructie in Noord-Carolina. Deze stilistische keuze onderscheidde het als een opmerkelijke uitdrukking van naoorlogse architectonische vernieuwing in de staat.