16th Street Bridge, Betonnen brug aan de 16e Straat Noordwest, Washington D.C.

De 16th Street Bridge, ook Piney Branch Bridge genoemd, voert de 16th Street NW over Piney Branch en de Piney Branch Parkway op een enkele parabolische betonnen boog van 125 voet overspanning en 45 voet rijzing. Het lichtgrijze betonoppervlak heeft een donkerdere boogring, en een balustradeleuning loopt langs het dek. De boog is niet met staal gewapend; de landhoofden en onderbouw zijn van gewapend beton.

Het Congres machtigde in 1899 de verlenging van 16th Street NW, en in 1903 bereikten de werken Piney Branch. De eerste overspanning werd in 1905-1907 gebouwd maar nooit voor verkeer opengesteld; een tweede volgde in 1909-1910. Ontwerper W.J. Douglas noemde de parabolische boog de eerste in de Verenigde Staten en destijds de langste ter wereld. Renovaties volgden in 1990 en vanaf oktober 2014.

De brug markeert het punt waar Sixteenth Street Heights, Crestwood, Columbia Heights en Mount Pleasant samenkomen, waar de 16th Street NW de Piney Branch oversteekt. Het dek draagt een rijweg van 45 voet met aan weerszijden trottoirs van 8 voet, en er staan vier sierlijke gietijzeren lantaarnpalen. Twee liggende bronzen tijgers op betonnen sokkels flankeren de uiteinden.

Het dek is 65 voet breed: een rijbaan van 45 voet met aan weerszijden trottoirs van 8 voet, begrensd door granieten stoepranden. De overspanning kruist Piney Branch ongeveer 60 voet boven de beek, zodat je vanaf de trottoirs in het dal kijkt. Vier gietijzeren lantarenpalen staan op de brug en bronzen liggende tijgers flankeren elk uiteinde op betonnen sokkels.

Het beton bevat fijngestampte blauwe dioriet, een natuursteen die het oppervlak een karakteristieke korrelige textuur geeft. Deze ongebruikelijke materiaalkeuze maakt de brug anders dan andere constructies uit die tijd.